Koszyk jest pusty

Martwa natura

Martwa natura to gatunek malarski obejmuje kompozycje malarskie lub rysunkowe, składające się ze stosunkowo niewielkich, nieruchomych, najczęściej nieożywionych przedmiotów.

Tworzą one kompozycję spójną pod względem estetycznym lub symbolicznym. Najcześciej obrazowanymi elementami martwych natur są owoce, kwiaty, książki, naczynia i przybory kuchenne, przybory do palenia tytoniu, świece, karty do gry, instrumenty muzyczne itp.
Częstym i niejednokrotnie głównym motywem martwych natur są też najróżniejsze produkty spożywcze, jak owoce, ryby, pieczywo, jaja itp., czasem układane w kompozycję mającą sugerować gotowy posiłek, np. śniadanie. W martwych naturach pojawiają się też czasami niewielkie żywe zwierzęta jak owady czy skorupiaki. Jeżeli w martwej naturze pojawia się większe zwierzę, lub – sporadycznie – nawet postać ludzka, to nigdy nie jako główny temat kompozycji.
Częstym i ważnym, symbolicznym motywem kompozycji bywa ludzka czaszka. Związane jest to, z częstą w dziełach tego gatunku, myślą o przemijaniu, marności życia i dóbr doczesnych.W obrębie martwej natury mogą pojawiać się też dzieła sztuk przedstawiających, jak rzeźby i obrazy.

Źródłem nazwy dla tego gatunku malarskiego jest holenderski termin stil-leven - „nieruchomy model”, oznaczający obraz martwej natury.Z języka niderlandzkiego powstały później m.in. niemieckie „stilleben” oraz angielskie „still life”. 
Pierwsze martwe natury pojawiły się w sztuce starożytnej. W okresie średniowiecza i renesansu często towarzyszyły scenom figuralnym i z reguły miały znaczenie symboliczne.
Uważa się, że pierwszą martwą naturę potraktowaną jako samodzielny temat namalował w 1504 Jacopo de' Barbari. W XVI w. martwe natury tworzyli też Caravaggio, Pieter Aersten i Joachim Beuckelaer. Fantastyczne kompozycje złożone z kwiatów i owoców tworzył manierysta Giuseppe Arcimboldo. Jako odrębny gatunek martwa natura rozwinęła się w XVII w., przede wszystkim w malarstwie holenderskim i flamandzkim. Szybko stała się bardzo popularna w całej Europie Zachodniej.

Do wybitnych artystów tworzących martwe natury należeli: Jean-Baptiste Oudry, Alexandre-François Desportes, Jean Chardin, Balthasar van der Ast, Abraham van Beyeren, Pieter Claesz, Willem Claesz Heda, Jan Davidsz. de Heem, Jan Brueghel Starszy, Frans Snyders, Paul de Vos.

Martwe natury pojawiają się w twórczości Paula Cézanne’a, Georges’a Braque’a, Juana Grisa, Paula Gauguina.


Źródło: Domena Publiczna


Korzystając z naszej strony, wyrażasz zgodę na stosowanie plików cookie. Możesz je wyłączyć w ustawieniach swojej przeglądarki.

Zgadzam się Więcej